ਲੋੜ......

ਕੱਲ ਮੈਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਦੀ
ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ
ਵਰੇਆਂ ਤੋਂ ਮੌਨ ਪਏ
ਇਕ ਪੱਥਰ ਦੀ ...

ਰਾਤ ਦੇ ਹ੍ਨੇਰੇ 'ਚ
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ
ਬੁੱਕਲ'ਚ ਲੈ ਕੇ
ਦੇਰ ਤਕ ਰੋਂਦੀ ਰਹੀ
ਲਗਾ.....
ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਖਤ ਜਿਹੀ
ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ
ਤੇ ਉਹ ....
ਮੋਮ ਜਿਹਾ
ਪਿਘਲ ਗਿਆ ਹੈ

ਖੋਰੇ ....
ਸਾਨੂ ਦੋਹਨਾ ਨੁੰ ਹੀ
ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ
ਲੋੜ ਸੀ .......!!

ਸਚੱ ਦਾ ਖ਼ੌਫ ....

ਸਚੱ ਦਾ ਖ਼ੌਫ ( ਮੂਲ : ਹਾਰਕੀਰਤ 'ਹਕੀਰ' , ਅਨੁ : ਅਮਰਜੀਤ ਕੌਂਕੇ )


ਜਦ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ
ਸਚੱ ਨਾਲ
ਮਿਲਾਉਣਾ ਚਾਇਆ
ਹਰ ਵਾਰ ਤੁੰ ਮੈਨੂੰ
ਪਰੇ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ

ਸ਼ਾਇਦ ਤੁੰ
ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਸੀ
ਪਰ ਡਰਦਾ ਸੀ
ਕਿਤੇ...

ਸਚੱ ਦੀ
ਬੇਬਾਕ ਸਿਆਹੀ ਨਾਲ
ਤੇਰੇ ਸਫੇਦ ਕੁੜਤੇ ਤੇ
ਕੋਈ ਬੇਜਾ ਦਾਗ
ਨਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ....!!


ਬੇਜਾ-ਅਨੁਚਿਤ

ਖੁੱਲੇ ਜ਼ਖ਼ਮ.....

ਅੱਜ ਨਜ਼ਮਾਂ ਨੇ
ਟਾਂਕੇ ਖੋਲੇ
ਤੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਾ ਦਿੱਤਾ
ਵਿਸਰ ਜਾਣ ਦਾ


ਮੈਂ ਜ਼ਖਮਾਂ ਦੀ
ਪੱਟੀ ਖੋਲ ਦਿੱਤੀ
ਤੇ ਕਿਹਾ:".....
ਦੇਖ ਦਰਦ -ਏ-ਆਸ਼ਨਾ !
ਮੇਰਾ ਹਰ ਰਿਸਦਾ ਜ਼ਖ਼ਮ
ਤੇਰੀ ਰਹਿਮਤਾਂ ਦਾ
ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹੈ...!"


ਨਜ਼ਮਾਂ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ
ਮੇਰੇ ਹਥੋਂ
ਪੱਟੀ ਖੋਹ ਲਈ
ਤੇ ਆਖਿਆ:"....
ਤੇ ਫੇਰ ਇਹਨਾ ਨੁੰ
ਖੁੱਲਾ ਰਖ਼ !
"ਤੇਰੀ ਹਰ ਟੀਸ 'ਤੇ
ਮੇਰੇ ਹਰਫ਼ ਬੋਲਦੇ ਨੇ...!!"

ਹੁਣ ਮੈਂ
ਜ਼ਖਮਾਂ ਨੁੰ
ਖੁੱਲਾ ਰਖਦੀ ਹਾਂ
ਤੇ ਮੇਰੀ ਹਰ ਟੀਸ
ਨਜ਼ਮ ਬਣ
ਸਫਿਆਂ 'ਤੇ
ਸਿਸਕ੍ਣ ਲਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ .....!!

ਹਿੰਦੀ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਅਨੁਵਾਦ: - ਤਨਦੀਪ ‘ਤਮੰਨਾ’

ਮੁਆਫ ਕਰੀਂ ....

ਪਿਆਰ ਤੇ ਦਰਦ
ਸ਼੍ਬ੍ਦਾਂ ਦੇ ਮੁਹਤਾਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ
ਦੀਵਾਨਗੀ ਦੀ ਹੱਦ ਤਕ
ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ
ਮੇਰੀ ਅੰਤਰਆਤਮਾਂ ਨੁੰ
ਭਿਓਂ ਜਾਂਦਾ
ਤੇ ਮੇਰਾ ਦਰਦ
ਅਖਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ
ਤੇਰੀਆਂ ਹਥੇਲਿਆਂ 'ਚ
ਸਿਮਟ ਆਂਦਾ


ਜਾਂਣਦੀ ਹਾਂ
ਕਿਤਨਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ
ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਨੁੰ
ਪੜ ਸਕਣਾ


ਪਰ ਤੁੰ
ਓਸਨੂੰ ਪੜਿਆ, ਸਮਝਿਆ
ਜਿੰਦਗੀ ਤੇ ਮੌਤ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ
ਫਾਂਸਲੇ ਨੁੰ ਵੇਖ
ਤੇਰੀ ਰੂਹ ਕਂਬੱ ਉਠੀ
ਨਾ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਦੇ
ਖਤਮ ਹੋਣ ਦਾ ਡਰ
ਨਾ ਜ੍ਮਾਨੇ ਦਾ ਡਰ ਸੀ


ਪਰ ਮੁਆਫ ਕਰੀਂ ਦੋਸਤ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ
ਉਹਨਾ ਬੇਬੁਨਿਆਦੀ
ਰਿਸਤੀਆਂ ਨੁੰ ਵੀ
ਤੋਡ਼ ਨਾ ਸਕੀ .....!!

ਉਹ ਨਜ਼ਮਾਂ ਨੁੰ ਮੇਰੀ ਤਵਾਇਫ ਸਮਝਦੇ ਰਹੇ .....

ਮਿਤਰੋ ,
ਇਕ ਨਜ਼ਮ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ...ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੋਵੇ ਲਿਖਤ ਵਿਚ ਤਾਂ ਦਸਣ ਦੀ ਖੇਚਲ ਕਰਨੀ ਕਿਉਕੇ ਮੇਰੀ ਗੁਰਮੁਖੀ ਵਿਚ ਇਤਨੀ ਪਕੜ ਨਹੀਂ .....ਉੱਮੀਦ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨਜ਼ਮ ਨੁੰ ਆਪਣਾ ਮਾਣ ਦਿਓਗੇ .....ਪੇਸ਼ ਹੈ ਨਜ਼ਮ ..... '' ਉਹ ਨਜ਼ਮਾਂ ਨੁੰ ਮੇਰੀ ਤਵਾਇਫ ਸਮਝਦੇ ਰਹੇ "

ਉਹ ਨਜ਼ਮਾਂ ਨੁੰ ਮੇਰੀ ਤਵਾਇਫ ਸਮਝਦੇ ਰਹੇ ........


ਅਸੀਂ ਲਿਖਦੇ ਰਹੇ ਰੂਹ ਚੀਰ ਕੇ ਦਰ੍ਦ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਮਾਂ
ਉਹ ਨਜ਼ਮਾਂ ਨੁੰ ਮੇਰੀ ਤਵਾਇਫ ਸਮਝਦੇ ਰਹੇ

ਲਫ਼ਜ਼ ਵੀ ਸਨ ਖ੍ਮੋਸ਼ , ਜ਼ੁਬਾ ਵੀ ਸੀ ਅਪਾਹਿਜ਼
ਹਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਹੰਝੂਆਂ 'ਚ ਵ੍ਜ਼ੂਦ ਤ੍ਲਾਸ਼ਦੇ ਰਹੇ

ਮੇਰੀ ਚਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ੋਲਿਆਂ'ਚ ਇਹ ਕਿਸਨੇ ਹੱਥ ਤਾਪ ਲਏ
ਨਾ ਜਿਉਂਦੇਜੀ ਸਕੁੰਨ ਮਿਲਿਆ,ਮਰਕੇ ਵੀ ਤੜਪਦੇ ਰਹੇ

ਖੁਸਬੂ ਵੀ ਸੀ ਫਿਜ਼ਾਂ'ਚ ਸਾਮਣੇ ਖੁੱਲਾ ਆਸਮਾਂ ਵੀ
ਅਸੀਂ ਕਫਸ ਦੀ ਕੈਦ'ਚ ਪਰਵਾਜ਼ ਨੁੰ ਤਰਸਦੇ ਰਹੇ

ਅਸੀਂ ਤੇ ਖਾਦਿ ਸੀ ਕਸਮ ਕੁਝ ਨਾ ਕਹਿਣ ਦੀ
ਅਵੇਂ ਨਹੀਂ ਜ਼ੁਲਮ ਤੇਰਾ ਘੁਟ- ਘੁਟ ਕੇ ਸਹਿਦੇ ਰਹੇ

ਮੈਂ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਠੀਕਰਾ........

ਨੀ ਮਾਏ !
ਮੈਂ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਠੀਕਰਾ
ਕਿਸੇ ਮਾਰੀ ਠਓਕਰ ਨੀ ਮਾਏ
ਕਿਸੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੁਲ ਗਈ
ਅੱਧਖਿੜੀ ਜਿਹੀ ਧੁਪ ਨੀ ਮਾਏ
ਆ ਮੇਰੇ ਵਿਹੜੇ ਸੁਕ ਗਈ
ਟੰਗਿਆ ਮਹਿਰਾਬਾਂ ਓੱਤੇ
ਰੇਤੀਲੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦਾ ਸਿਹਰਾ
ਨੀ ਮਾਏ !
ਮੈਂ ਮਿੱਟੀ...................

ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ
ਕਤਲੀ ਆਵਾਜਾਂ
ਜਹਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਦੰਸ਼
ਸਰਹਾਣੇ ਕੰਬਦੀਆ ਹਵਾਵਾਂ
ਹਨੇਰੇ ਕਮਰੇਆਂ ਦੇ ਅੰਸ਼
ਉਮਰ ਏਹ ਨਾਗਫ਼ਣੀ ਜਿਹੀ
ਜ਼ਖ਼ਮ ਪ੍ਲ ਪ੍ਲ ਹੈ ਗਹਿਰਾ
ਨੀ ਮਾਏ !
ਮੈਂ ਮਿੱਟੀ...................

ਢੋਵਾਂ ਕਿਸ ਤਰਾਂ
ਹਨੇਰੀ ਗਲੀਆਂ ਦਾ ਸੂਨਾਪਣ
ਕਿਸੇ ਰੇਤੀਲੇ ਜਿਹੇ ਟਿਲੇ ਦਾ
ਢੇਂਦਾ ਓਹ ਦਮ੍ਘੋਟੂ ਛ੍ਣ
ਟੁਟਦੀਆਂ ਜੁੜਦੀਆਂ
ਜੁੜਦੀਆਂ ਟੁਟਦੀਆਂ
ਓਲਝੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਦਾ
ਹੈ ਹਥਾਂ ਓੱਤੇ ਪਹਿਰਾ
ਨੀ ਮਾਏ !
ਮੈਂ ਮਿੱਟੀ................!!

ਗੀਤ (ਕਰਿਬਨ ਦਸ ਵਰੇ ਪਿਹਲਾਂ ਦਾ ਲਿਖਆ).........


ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਰੁਲ ਗਈ ਬਬੂਲਾ
ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਵਿਤਾ....

ਹੈ ਰਾਹਾਂ ਵਿਚ ਉਦਾਸੀ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ'ਚ ਸੂਨਾਪਨ
ਹਾਰ ਕੇ ਥ੍ਮ ਗਏ ਕਦਮ
ਮਨ ਰਹਿ ਗਯਾ ਰੀਤਾ

ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਰੁਲ ਗਈ ਬਬੂਲਾ
ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਵਿਤਾ....

ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਏ ਸ਼ਾਖ ਕਿਵੇਂ
ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਰੁਲ ਗਈ
ਜ਼ਖਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ
ਪੱਤੀ-ਪੱਤੀ ਛਿਜ ਗਈ

ਆ ਵੇਖ ਜਾ ਇਕ ਵਾਰ ਬਬੂਲਾ
ਦਿਲ ਕਿਵੇਂ ਟੋਟੇ-ਟੋਟੇ ਕੀਤਾ

ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਰੁਲ ਗਈ ਬਬੂਲਾ
ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਵਿਤਾ.....

ਮੌਤ ਨੁੰ ਉਡੀਕਦੀ ਆਂ
ਮੌਤ ਵੀ ਆਈ ਨਾ
ਰੋਂਦੀ ਤੇਰੀ ਧੀ ਕਿਸੇ
ਹਿਕ ਨਾਲ ਲਾਇ ਨਾ

ਆ ਹਿਕ ਨਾਲ ਲਾ ਲੈ ਬਬੂਲਾ
ਗਮ ਜਾਂਦਾ ਨਹੀਂ'ਓ ਪੀਤਾ

ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਰੁਲ ਗਈ ਬਬੂਲਾ
ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਵਿਤਾ....!!