ਜੇ ਕਿਦਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਮਿਲੇ .....



ਜੇ ਕਿਦਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਮਿਲੇ
ਇਕ ਬੁੱਕ ਭਰਕੇ  ਲੈ ਆਵੀਂ ....

ਦਰਦ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ
ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਖਾਤਿਰ
ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਰੁੱਤ  ਲੈ ਆਈਂ
ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਕਾਲੇ ਤੰਬੂਆਂ ਅੰਦਰ
ਡਰਦੇ ਨੇ ਹੁਣ  ਹੀਰ ਦੇ ਸਾਹ
ਉਦਾਸੀਆਂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਧੂੰਏਂ 'ਚੋਂ 
ਮਨ ਦਾ ਚਾਨਣ ਲੈ ਆਵੀਂ ....

ਜੇ ਕਿਦਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਮਿਲੇ
ਇਕ ਬੁੱਕ ਭਰਕੇ  ਲੈ ਆਵੀਂ ....

ਜੇ ਕਿਧਰੇ ਰਾਂਝਿਆ ਦਰਿਆ ਮਿਲੇ
ਚੁੱਲੀ  ਭਰ ਤੂੰ ਲੈ ਆਵੀਂ
ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰਖ
ਪਿਘਲ ਜਾਵੇ ...ਕੀਤੇ
ਅੱਖੀਆਂ ' ਚੋੰ ਨਿਰ ਉੱਤਰ ਆਵੇ
ਰਹਿਮਤ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਹੋਵੇ ...
ਮੱਧਮ -ਮੱਧਮ 
ਗੀਤ ਸੁਰੀਲੇ ਲੈ ਆਵੀਂ
ਲੰਬੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ' ਚ
ਕੋਈ ਖੰਬ ਸੰਵਾਰੇ , ਉਡ ਜਾਵੇ
ਖਿੱਲਰੇ ਸੁਪਨੇ , ਰੁਲ ਗਏ ਹਾਸੇ
ਠਹਿਰ ਗਈ ਹਨੇਰੀਆਂ ਰਾਤਾਂ 'ਚ
ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਨ ਨੂੰ ਲੈ ਆਵੀਂ ...

ਜੇ ਕਿਦਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਮਿਲੇ
ਇਕ ਬੁੱਕ ਭਰਕੇ  ਲੈ ਆਵੀਂ ....


ਕੱਟ ਲਈਆਂ ਉਮਰਾਂ
ਲੰਘ ਗਏ ਦਿਨ
ਉਜੜੇ ਘਰਾਂ ਦਿਆਂ  ਲਾਸ਼ਾਂ ਅੰਦਰ 
ਕੰਬ ਰਹੇ ਨਜ਼ਮਾਂ ਦੇ ਮਨ
ਵਗਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਅੰਦਰ
ਜੀਉਣ ਜੋਗੇ ਹਾਸੇ ਲੈ ਆਵੀਂ

ਜੇ ਕਿਦਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਮਿਲੇ
ਇਕ ਬੁੱਕ ਭਰਕੇ  ਲੈ ਆਵੀਂ ....

ਹਰਕੀਰਤ 'ਹੀਰ '

  ਸਮੀਖਿਆ ....- ''ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਨਾ ਕਰੋ '' ( ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ)


ਦਿਲ ਟੁੱਟਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਐਨੀ ਆਈ ਮਿੱਤਰਾ
ਜੀਹਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੁੱਸ ਗਈ ਖ਼ੁਦਾਈ ਮਿਤਰਾ (ਦਿਲ ਟੁੱਟਿਆ )
ਦਰਸ਼ਨ ਦਰਵੇਸ਼

ਇਕ ਅਰਸਾ ਹੋਇਆ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਮੈਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ - ਖੇਡਦੀ 'ਆਰਸੀ' (ਤਨਦੀਪ ਤਮੰਨਾ ਦੀ ਵੈੱਬ ਪਤ੍ਰ‍ਿਕਾ ) ਦੇ ਬੂਹੇ ਮੂਹਰੇ ਜਾ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ ...ਉੱਥੇ ਹੀ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀਆਂ ਅਤੇ ਡੂੰਘੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇਨਸਾਨ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋ ਗਈ ...ਲੱਗਾ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਜਿਹਾ ਹੈ ....ਦਰਦ ਨੂੰ ਦਰਦ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਸ਼ਾਇਦ ...ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹਉਕਿਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਕਈ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦ ਨਜ਼ਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਜ਼ਖਮ ਫਲੋਰ ਰਹੇ ਸੀ ..ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਦੀ ਗਈ ...ਇਕ ਚੀਸ ਜਿਹੀ ਉੱਠਦੀ ਰਹੀ ...ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਤਾਪ 'ਚ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ ...ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਖਾਮੋਸ਼ ਦਰਿਆ ਦੀ ਕੋਈ ਬਲਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੋਵੇ ....ਜਿਵੇਂ ਮਨਾਂ ਦੇ ਤੀਲੇ-ਤੀਲੇ ਹੋਏ ਆਲਣੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਮੇਟ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹੋਣ ...ਮੈਂ ਕਿਤਨੀ ਹੀ ਦੇਰ ਉਹਨਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਖਾਮੋਸ਼ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ ......ਤੇ ਅੱਜ ਉਹੀ ਸ਼ਬਦ ਕਾਵਿ -ਸੰਗ੍ਰਹਿ '' ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਨਾ ਕਰੋ ''ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੇ ....

ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੇਰਾਂ ਪੜ੍ਹ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ ...ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ 'ਚ ਤੈਰਦੇ ਬੱਦਲ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਣ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਭਿਉਂ ਕੇ ਏਦਾਂ ਚਲੇ ਜਾਣ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਾ ਚੱਲੇ ਕਿ ਕਦੋਂ ਕੋਈ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਕਾਰਵਾਂ ਗੁਜ਼ਰ ਗਿਆ. ਪੜ੍ਹਦੇ -ਪੜ੍ਹਦੇ ਨਜ਼ਮਾਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸੱਟ ਮਾਰਦੀਆਂ ਸਿੱਧੇ ਸੀਨੇ ਅੰਦਰ ਉਤਰਦੀਆਂ ਨੇ ......

ਮਿੱਟੀ ਦਿਆਂ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਟ ਜਦੋਂ ਲੱਗਦੀ।
ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਧੂਣੀ ਉਦੋਂ ਦਿਲ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦੀ।
ਯਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੌਣਾ ਜਦੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਨਿਰਾਸੀਆਂ
ਐਵੇਂ ਤਾਂ ਨੀ ਦਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਛਾਉਂਦੀਆਂ ਉਦਾਸੀਆਂ (ਉਦਾਸੀਆਂ )

ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਰੱਖਦਿਆਂ ਹਇਆਂ ਤਨਦੀਪ ਤਮੰਨਾ ਜੀ ਲਿਖਦੀ ਹੈ , '' ਕਦੇ ਦਰਵੇਸ਼ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛ ਕੇ ਵੇਖਿਓ : ਬਹਾਰ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਸੀ ? ਉਸਦੀਆਂ ਦੋਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਜੁਗਨੂੰ ਚਮਕਣਗੇ ...ਉਹ ਆਖੇਗਾ ...ਫੁੱਲ ਜਰੂਰ ਖਿੜੇ ਹੋਣਗੇ ...ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਹਰੇ ਕਚੂਰ ਲਿਬਾਸ ਵੀ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣਗੇ ...ਬੱਸ ਪਰ 'ਉਹ' ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੀ ...ਮੇਰੇ ਹਰ ਸਾਹ ਵਿਚ ਸੀ ...ਮੈਂ ਬਹਾਰ ਦੀ ਆਮਦ ਤੋਂ ਬੇਖਬਰ ਸਾਂ. ਜਾਂ ਕਿਤੇ ਸਵਾਲ ਕਰ ਲੈਣਾ : ਬਰਸਾਤ ਕਿੰਝ ਬੀਤੀ ? 'ਉਹ' ਵਿੱਛੜ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ..ਮੈਂ ਕਦੇ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਛੜਾਕੇ ਵਿਚ ਭਿੱਜਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ...ਇਕ ਉਦਾਸ ਹਉਕੇ ਅਤੇ ਭਿੱਜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਜਵਾਬ ਤੁਹਾਡੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਕੰਬਣੀ ਛੇੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ '' -

ਬਿਨਾਂ ਰੋਇਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੱਥਰੂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਸੀ।
ਹੱਸੇ ਬਿਨਾ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਾਸੇ ਵੀ ਛਾ ਜਾਂਦੇ ਸੀ।
ਰੋਂਦੇ -ਰੋਂਦੇ ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਹੋਇਆ ਇਨਕਾਰ,
ਨਾ ਹੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਦੇ ਇਕਰਾਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਐਹੋ ਜਿਹਾ ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ (ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ )

ਤਨਦੀਪ ਤਮੰਨਾ ਅੱਗੇ ਆਖਦੀ ਹੈ , ''ਦਰਸ਼ਨ ਦਰਵੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੋਲੇ ਹੱਥੀ ਛੁਹਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ...ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਰੱਟਣ ਉਸਦੇ ਜਖ਼ਮ ਉਚੇੜ ਸਕਦੇ ਨੇ ....ਉਸ ਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੰਝ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ...ਜਿਵੇਂ ਪੌਣ ਆਪਣੇ ਦੁਪੱਟੇ 'ਚ ਕੋਈ ਅਗਨ ਛੁਪਾਕੇ ਲਿਆਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੋਰੀ ...ਕਿਸੇ ਸੁੰਨੀ ਪਈ ਦਰਗਾਹ 'ਤੇ ਬੁਝੇ ਪਏ ਦੀਵਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਗਈ ਹੋਵੇ .....''-

ਆ ਉਇ ਦਿਲਾ , ਆ ਬਹਿ ਉਇ ਦਿਲਾ।
ਦੋ ਘੜੀਆਂ ਅਸਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿ ਉਇ ਦਿਲਾ।
ਕੋਈ ਦੁੱਖ -ਸੁੱਖ ਸੁਣੀਏ ਸੁਣਾਈਏ ਸੋਹਣਿਆ।
ਬਾਤ ਮੋਈਆਂ ਮੁਹੱਬਤਾਂ ਦੀ ਪਾਈਏ ਸੋਹਣਿਆ (ਮੋਈਆਂ ਮੁਹੱਬਤਾਂ )

ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਆਖਦੇ ਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਰਵੇਸ਼ ਅਤੇ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਰੇਤ ਵਰਗਾ ਹੈ. ਵਗਦੇ ਵੀ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਧੁਰ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਜੀਰਦੇ ਵੀ ਜਾਣਾ. ਉੱਪਰੋਂ ਸੇਕ ਸਹਿਣਾ ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਨਮੀਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣਾ ''-

ਨਿੱਤਰੀ ਜਿਹੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੀਏ
ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੀ ਸਹੁੰ
ਮੇਰੀਆਂ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਦੇ ਹਾਣ ਦੀ ਹੋ ਕੇ ਰਹੀਂ
ਕਿਤੇ ਤਲੀਆਂ 'ਚ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਪਲੋਸਦਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਜਖ਼ਮ ਨਾ ਸਿਰਜ ਲਵਾਂ .....(ਮੈਂ ਤੈਨੂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ )

ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਹੈ. ਸ਼ਾਇਦ ਕਰਕੇ ਕਵੀ ਨੇ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਨਾਂਅ ''ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਨਾ ਕਰੋ '' ਰੱਖਿਆ ...ਕਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ -

ਨਾ - ਨਾ
ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਨਾ ਕਰੋ
ਕਿ ਸਵਾਲ ਕੀਤੀਆਂ
ਕੁੜੀਆਂ ਬਹੁਤ ਡਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ
ਕਿ ਕੁੜੀਆਂ
ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਤ੍ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਨੇ
- ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਵੀ (ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਨਾ ਕਰੋ )

ਕਾਫੀ ਲੰਮੇ ਵਕਫ਼ੇ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦਰਸ਼ਨ ਦਰਵੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਨਵੀਂ ਕਿਤਾਬ ਆਈ ਹੈ . ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਫਿਲਮੀ ਜਗਤ ਦੇ ਰੁਝੇਵਿਆਂ ਕਰਕੇ ਕਵਿਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿੱਥ ਆ ਗਈ ਸੀ.ਬਸ ਵਿੱਥ ਹੀ ਆਈ ਸੀ ਜੁੜਾਅ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ... ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਜੁੜੇ ਹੋਣ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਉਹ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਸੀ . ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਤਾਬ 'ਉਦਾਸ ਸਿਰਲੇਖ' (1989)ਸੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਅਜੇ ਮੋਕਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ. ਪਰ ਪਰਮਿੰਦਰਜੀਤ ਜੀ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਆਮਦ ਦਾ ਸੰਕੇਤ 'ਉਦਾਸ ਸਰਲੇਖ ' ਦੇ ਗਈ ਸੀ .

ਆਪਣੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਰਖਦੇ ਹੋਏ ਦਰਸ਼ਨ ਜੀ ਆਖਦੇ ਨੇ , '' ਮੇਰੇ ਇਹਨਾ ਕਾਵਿਕ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਜੀਵਿਆ ਹਾਂ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮੇਂ , ਘਟਨਾ , ਦੌਰ ਜਾਂ ਸੰਦਰਭ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜੇ ਹੋਏ. ਇਹ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵੀ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਅਤੇ ਅਦਾਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ , ਮੈਂ ਇਹਨਾ ਨੂੰ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਜਾਮੇ ਅੰਦਰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ''

ਦਰਵੇਸ਼ ਜੀ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਮਾਂ ਦਿਲ 'ਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਹਿਰਾ ਉੱਤਰਦੀਆਂ ਨੇ .. ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹੋ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਤੋਂ ਖਾਸ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਦੀ ਭਰਪੂਰ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ. ਇਸ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਾਸਤੇ ਦਰਵੇਸ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਸੁਭ ਇਛਾਵਾਂ ਨੇ , ਨਿਸਚੇ ਹੀ ਇਹ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਏਗਾ !

ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ - ''ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਨਾ ਕਰੋ ''
ਲੇਖਕ - ਦਰਸ਼ਨ ਦਰਵੇਸ਼
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ - ਤਸਵੀਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ , ਸਿਰਸਾ , ਹਰਿਆਣਾ
ਮੁੱਲ - 100/-
ਮੋਬ - 919779955887

ਸਮੀਖਿਆ - ਹਰਕੀਰਤ 'ਹੀਰ'
18 ਈਸਟ ਲੇਨ , ਸੁੰਦਰਪੁਰ
ਹਾਉਸ ਨੰਬਰ -5 , ਗੁਹਾਟੀ-5
ਮੋਬਾਈਲ -984171300

ਟਾਂਕੇ .....

ਤੇਰੀ ਬਹਿਸ ਦੇ ਸਵਾਲ
ਤੇ ਮੇਰੇ ਜਵਾਬਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਸਮਾਂ
ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੇ 'ਕ ਤੁਫਾਨ
ਝੇਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਮਨ
ਜਿਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਖਾਤਿਰ
ਮੈਨੂੰ ਕਈ -ਕਈ ਵਰਾਂ
ਲਾਣੇ ਪੈਂਦੇ ਨੇ
ਹੋਠਾਂ ਉੱਤੇ ਟਾਂਕੇ ...!!

ਹਰਕੀਰਤ 'ਹੀਰ'

ਕੁਝ ਹਾਇਕੂ  .....

1.

ਨੱਪ ਲੈਂਦੀ ਹੈ 
ਤਨ ਤੇ ਮਨ ਮੇਰਾ 
ਉੱਠਦੀ ਪੀੜ 


2.
ਪੱਤੇ ਪੁੰਗਰੇ 
ਗਹਿਰੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਦੇ 
ਖਿੜਨ ਰੰਗ 


3.
ਯਾਦ ਆਉਂਦੇ
ਟੁੱਟੇ ਆਪਣੇ ਖੰਭ 
ਵੇਖ ਪਰਿੰਦੇ 

ਨਿਤਨੇਮ....

ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਮੁਹੱਬਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਉੱਥੇ ਰੱਬ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ......

ਜਦੋਂ ਕਦਮ ਤੇਰੇ ਵਲ ਉੱਠੇ
ਮੈਂ ਇਕ ਸੁਪਨਾ ਤਾਸੀਰ ਕੀਤਾ
ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਤੰਦ ਨਾਲ
ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਇਕ ਮੂਰਤ ਬਣਾਈ
ਉਸਨੂੰ ਖਵਾਬਾਂ ਦੀ ਮੌਲੀ ਬੰਨੀ
ਤੇ ਚਿਣ ਦਿੱਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਉਸ ਵਿਚ
ਬੰਦ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ
ਅੱਖਰ -ਅੱਖਰ ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਲਿਖਿਆ
ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਤਨੇਮ ਵਿਚ
ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰ ਲਿਆ 
ਮੈਂ ਰੋਜ਼ ਬਾਲਦੀ ਹਾਂ ਉਸ ਅੱਗੇ
ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਦੀਵਾ ...
ਹੁਣ ਮੈਂ ਰੱਬ ਦੇ
ਹੋਰ ਕਰੀਬ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ ....

14 ਫ਼ਰਵਰੀ
(ਵੇਲੇਨਟਾਇਨ ਡੇ ਤੇ ਲਿਖੀਆਂ ਤਿਨ ਨਜ਼ਮਾਂ )

(1)

ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਦਿਨ....


ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਸੋਵੀਂ ਨਾ
ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਤੂੰ ਲਿਖਣੀਆਂ ਹੈ ਨਜ਼ਮਾਂ
ਕਿਉਂਕੇ ਅੱਜ ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਦਿਨ ਹੈ
ਲੈ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਮੈਂ
ਪੂਰੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੀਰ ਹੋਕੇ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹਾਂ
ਚੱਲ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਅਸਾਂ
ਨਜ਼ਮਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ
ਡੁੱਬ ਜਾਈਏ ....

(2)
ਤੇਹ ...

ਅਜੇ ਮੇਰੇ ਲਿਖੇ ਹਰਫਾਂ ਦੀ
ਕੋਈ ਨਜ਼ਮ ਬਣੀ ਵੀ ਨਾ ਸੀ
ਤੇ ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਉੱਤਰ ਆਇਆ
ਸਫੇ ਉੱਤੇ .....
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਅੱਜ ਦੇ ਦਿਨ ਤੇਹ
 ਤੈਨੂੰ ਸੀ ,ਮੈਨੂੰ ਸੀ ਜਾਂ ਸਫੇ ਨੂੰ ....
ਭਰ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਤੇ ਵਗਦੀ ਨਦੀ
ਅਸ਼ਾੰਤ ਜੇਹੀ ਸੀ ...
ਮੈਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਚੁਮਿਆ
ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਹਵਾਲੇ
ਕਰ ਦਿੱਤਾ ....!!

(3)
ਹਾਰ .....


ਉਮਰਾਂ ਦੇ
ਬਿਰਧ ਹੋਏ ਜਿਸਮਾਂ 'ਚੋਂ ਲੰਗਕੇ
 ਜੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮਿੱਲ ਪਏ ਆਪਾਂ
ਉਦੋਂ ਵੀ ਮੇਰੀਆਂ ਠਹਿਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ'ਚ
ਮੁਸ੍ਕੁਰਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ ਮੁਹੱਬਤ
ਤੈਨੂੰ ਜਿਤਣ ਲਈ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਕੋਈ ਬਾਜੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਖੇਡੀ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਰੱਖ ਆਈ ਸਾਂ
ਸਾਰੀਆਂ ਨਜ਼ਮਾਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ
ਮੁਹੱਬਤ ਤਾਂ ਹਾਰਨ ਦਾ
 ਨਾਂ ਹੈ ......!!

ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਮੌਸਮ......

ਤੇਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦੇ ਛਿੱਟੇ
ਮੇਰੇ ਵਜੂਦ'ਤੇ ਉਦੋਂ ਆਣ ਪਏ
ਜਦੋਂ ਬਲਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੇ
 ਲੂਹ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਮੇਰਾ ਜਿਸ਼ਮ ...
ਤੇਰੀ ਹੋਂਦ ਨੇ ਉਦੋਂ ਹੱਥ ਫੜਿਆ
ਜਦੋਂ ਦਰਿਆ ਚੁਪ ਦੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ
ਉੱਤਰ ਗਿਆ  ਸੀ ..
ਤੇਰੀ ਮੁਹੱਬਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ
 ਉਦੋਂ ਅੱਖ ਭਰੀ ...
ਜਦੋਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਰੁਕ ਗਈ ਸੀ
ਮੈਥੋਂ ਕਟੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਉੜ ਵੀ ਨਾ ਹੋਇਆ'ਤੇ
ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਮੌਸਮ ਲੰਗ ਗਏ.....