ਤੂੰ ਆ ....

ਤੂੰ ਆ ....
ਕੀ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ
ਬਿਖਰੇ ਹੋਏ ਨੇ
ਮੇਰੇ ਕਦਮਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ...

ਤੂੰ ਆ ....
ਕੀ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ
ਬਾਹਵਾਂ ਵਿਚ
ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹ ....

ਤੂੰ ਆ......
ਇਕ ਵਾਰ ਲਿਖ ਜਾ
ਮੇਰੀ ਕਲਮ ਨਾਲ
ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ਗੀਤ ....

ਮੈਂ ਇਸ਼ਕ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ
ਹਥ ਪਾਲਾਂਗੀ .....!!

(२)

ਇਸ਼ਕ਼ ਦੇ ਫੁੱਲ ....

ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਨਜ਼ਮਾਂ ਨਾਲ
ਇਸ਼ਕ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ
ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡੋਲ ਦੇਆੰਗੀ
ਤੂੰ ਓਹਨਾ ਨੂੰ .....
ਆਪਨੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿਚ ਪੀਰੋ ਕੇ
ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ
ਨਵਾਂ ਅਰਥ ਦੇਵੀਂ .....

ਮਾਂ ......

ਮਾਂ ......

ਮਾਂ ਬੋਲਦੀ ਤਾਂ ਕਿਤ੍ਯੋੰ

ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ

ਗੂੰਜ ਉਠਦੇ ਅਖਰ

ਮੰਦਿਰ ਦੀਆਂ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿਚ ਰੱਲ

ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਵਾਂਗ ਗੁਨਗੁਨਾ ਉਠਦੇ

ਮਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ....

ਮਾਂ ਰੋਂਦੀ ਤਾਂ ...

ਉਤਰ ਆਂਦੇ

ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲ

ਕੀਤੇ ਕੋਈ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ

ਝੁਲਸ ਜਾਂਦੀਆਂ ਡਾਲਾਂ

ਕੁਝ ਰੁਖ ਖੜ ਜਾਂਦੇ ਅਡੋਲ.....

ਮਾਂ ਪਤ੍ਥਰ ਨਹੀਂ ਸੀ

ਪਾਣੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ

ਓਹ ਤੇ ਹੰਜੂਆਂ ਦੀ ਨੀਂ ਤੇ ਉਗਿਆ

ਅਸੀਸਾਂ ਦਾ ਫੂੱਲ ਸੀ ....

ਅੱਜ ਵੀ ਜਦ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ

ਭਰੀਆਂ ਅਖਾਂ ਨਾਲ

ਮਾਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਵੱਲ ...

ਉਸਦੀਆਂ ਅਖਾਂ ਵਿਚ

ਉੱਗ ਆਂਦੇ ਨੇ

ਦੁਆਵਾਂ ਦੇ ਬੋਲ .....!!

ਸਤਰੀ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ......

ਸਤਰੀ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ......

ਬੀੜ ਦੇ ਚਾਰ ਫੇਰੇ ਲੈ

ਵਿਆਹ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ

ਪੁਰੁਸ਼ ਸਵਾਮੀ

ਅਤੇ ਸਤਰੀ ਦਾਸੀ .....

ਸਵਾਮੀ ....

ਵ੍ਯਭਿਚਾਰੀ ਹੈ ...

ਨਕਾਰਾ ਹੈ....

ਸ਼ਰਾਬੀ ਹੈ.....

ਵ੍ਯਸਨੀ ਹੈ.....

ਕਾਮਚੋਰ ਹੈ....

ਸਤਰੀ ਵਿਰੋਧ ਦਾ

ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰਖਦੀ........

ਦਿਨ ਭਰ ਓਹ

ਕੋਲ੍ਹੂ ਦੇ ਬੈਲ ਵਾਂਗੂ ਖੱਟੇ

ਬਰਤਨ,ਚੋਕਾ , ਚੁੱਲਾ

ਢੋਰ, ਡੰਗਰ

ਖੇਤ, ਖਲਿਹਾਨ

ਝਾਡੂ , ਬੁਹਾਰੀ ਕਰੇ

ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ......

ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਜ ਤੇ

ਜਿਸਮ ਤੂੜਵਾਏ .....

ਓਸਦੀ ਇਛਾ-ਅਨਿਛਾ

ਖੁੰਜ ਲੈਂਦਾ ਓਹ ਦੰਦਾ ਨਾਲ

ਸਮੇਟ ਲੈਂਦੀ ਓਹ

ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ

ਗਾੱਲਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਨਫਰਤ

ਮਸਲੇ ਹੋਏ ਦੁਖਦੇ ਅੰਗਾ'ਚ

ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਜਾਂਦੀ

ਆਪਣੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਤੇ ਚੀਖਾਂ....

ਦਸ ਵੇ ਰੱਬਾ .....

ਕੀ ਇਕ ਸਤਰੀ

ਆਪਣੇ ਜ਼ਿਸਮ ਉੱਤੇ ਵੀ

ਅਖਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਰਖਦੀ .......???

ਅਯ ਔਰਤ ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਵਜੂਦ ਕਿਥੇ ਹੈ ......

ਅਯ ਔਰਤ ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਵਜੂਦ ਕਿਥੇ ਹੈ ......

ਅਯ ਔਰਤ ...!
ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਵਜੂਦ ਕਿਥੇ ਹੈ ...?
ਅੱਜ ਵੀ ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ'ਚ ਦਫ਼ਨ ਨੇ
ਹਜਾਰਾਂ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਕਿਸਸੇ
ਜਿਨਾ ਤੇ ਤੂੰ ਕਦੇ
ਖੁੱਲ ਕੇ ਰੋਈ ਨਹੀਂ
ਉਸ ਅੱਗ ਦੀ ਜਲਨ'ਚ
ਤੂੰ ਝੁਲਸੀ ਹੈਂ
ਬਾਰ-ਬਾਰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ......

ਚਾਹਿਆ ਸੀ ਮੈਂ
ਆਪਣੀਆਂ ਨਜ਼ਮਾਂ ਨੂੰ
ਉਸ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਪ'ਚ
ਸੇਕ ਕੇ.....
ਇਕ ਗੀਤ ਲਿਖਾਂਗੀ
ਪਥਰਾਂ ਦਾ ਗੀਤ....

ਆਹ....!
ਬੜੇ ਹੀ ਨਾਮੁਰਾਦ ਹੁੰਦੇ ਨੇ
ਇਹ ਪਥਰ ....
ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਘਰ ਹੋਣ ਤਾਂ
ਟੁਟ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਇਹਨਾ ਤੋਂ
ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ ਖੇਲਣਾ ਤਾਂ
ਇਹਿਨਾ ਬਖੂਬੀ ਆਂਦਾ ਹੈ .....

ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਕਈ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ
ਛਲਨੀ ਹੈ ਇਹ ਸੀਨਾ
ਅਨਗਿਨਤ ਟੂਟੇ ਹੋਏ ਸ਼ੀਸ਼ਆਂ' ਚੋਂ
ਝਾਂਕਦੀ ਓਹ ਔਰਤ
ਪੁਛਦੀ ਹੈ ਮੈਨੂ
ਆਪਣੇ ਵਜੂਦ ਦੀ ਕਹਾਣੀ
ਬਾਰ-ਬਾਰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ......

ਅਤੇ ਮੈਂ
ਲੱਬਣ ਲੱਗ ਪੈਣੀ ਹਾਂ ਉਸਨੂੰ
ਕਦੇ ਧੂਲ'ਚ ...
ਕਦੇ ਮਿੱਟੀ'ਚ...
ਕਦੇ ਪਰਛਾਈ'ਚ....
ਕਦੀ ਬਜਾਰਾਂ 'ਚ ....
ਤੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ'ਚ......

ਬੇਮੁਰਾਦ ਤਲਾਸ਼
ਸਿਸਕ ਉਠਦੀ ਹੈ
ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ....
ਅਯ ਔਰਤ .......
ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਸਿਰਫ ਇਹ
ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਕ਼ਲਮ ਹੈ
ਚੂਕ ਇਸਨੁ ਤੇ ਲਿਖ
ਫਿਰ ਉਸ ਔਰਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ
ਜੋ ਤਾਉਮਰ ....
ਜੀਂਦੀ ਹੈ- ਮਰਦੀ ਹੈ
ਮਰਦੀ ਹੈ- ਜੀਂਦੀ ਹੈ
ਬਾਰ-ਬਾਰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ......!!

ਖਾਮੋਸ਼ੀ........

ਚੁਪ ਕੀਤੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨੂੰ

ਮੈਂ ਇਕ ਦਿਨ ...

ਹੋਲੀ ਜੇਹੀ ਪੁਛਿਆ ...

ਦਸ ਤੂੰ ਇਤਨੀ ਮੋਣ ਕਿਓਂ ਰਹਨੀ ਆਂ ਭਲਾ .....?

ਓਹ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੀ

ਬਸ ਸੂਨੀ ਅਖਾਂ ਨਾਲ ਇਕ੍ਟਕ

ਮੇਰੇ ਵਲ ਤਕਦੀ ਰਹੀ ...

ਮੇਰੇ ਹਥ ਆਪਣੇ ਆਪ

ਉਸਦੇ ਨਮਨ ਨੂੰ ...

ਜੁੜ ਗਏ ਸੀ .....!!

ਕਵਿਤਾ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ......

ਕਵਿਤਾ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ -ਹਰਕੀਰਤ 'ਹੀਰ'

ਅੱਜ ਅਚਾਨਕ ਕਵਿਤਾ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਖਡ਼ੀ ਹੋਈ
ਹੋਲੀ ਜੇਹੀ ਮੁਸਕਾਈ
ਤੇ ਬੋਲੀ .....
'' ਤੂੰ ਮੈਨੂ ਭੁਲ ਗਈ ਨਾ 'ਹੀਰ'
ਖਬਰੇ ਹੁਣ ਤੈਨੂ ਮੇਰੀ ਲੋਡ਼ ਨਹੀਂ '' ....

ਮੈਂ ਸਹਿਮ ਗਈ
ਗਹਿਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ
ਕਵਿਤਾ ਵਲ ਵੇਖਿਆ ..
ਉਸਨੂੰ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ, ਆਖਿਆ ....
'' ਤੂੰ ਮੈਨੂ ਗਲਤ ਸਮਝ ਰਹੀ ਹੈਂ ਸਖੀਏ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਹੋਂਦ ਨਹੀਂ
ਤੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਜਿਸਮ ,
ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਵਿਚ ਵਸਦੀ ਹੈਂ
ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਨਾ ਹੁੰਦੀ ...
'ਹੀਰ ' ਨੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਣਾ
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਤਾਂ ਹੀ ਮੈਂ
ਇਹ ਜੀਵਨ ਪਾਇਆ ਹੈ
ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ
ਖਤਮ ਵੀ ਕਰਾਂਗੀ ...

ਪਰ ਜਾ....
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ
ਅਜਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ
ਪਤਾ ਕਿਓਂ ....?
ਖੋਰੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ
ਹੋਰ ਕਿਤਨੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ
ਤੇਰੀ ਤਲਾਸ਼ ਹੋਵੇ .....!!

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ........

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ........

ਨਾਕਾਮ ਹਾਂ
ਨਾਉਮ੍ਮੀਦ ਨਹੀਂ
ਏ ਜ਼ਿੰਦਗੀ

ਗੁਮਸੁਮ, ਉਦਾਸ
ਤੇਰੀ ਇਹ ਚੌਖਟ
ਮੁਸਕਿਲ ਹੈ ਤੇਰਾ ਸਫ਼ਰ

ਕਦੇ ਧੁਪ ,ਕਦੇ ਛਾਂ
ਕਦੇ ਪਤਝੜ, ਕਦੇ ਬਹਾਰ
ਕਿਸੇ ਦੇ ਚਾਹਿਣ ਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀ
ਇਹ ਰੁਤ...
ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਕਰਵਟ

ਕਿਤਨੇ ਲਾਚਾਰ ਕਿਤਨੇ ਮਜਬੂਰ
ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ....

ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ
ਮੇਰੀ ਕ਼ਲਮ ਨਹੀਂ ਮਿਟਾ ਸਕਦੀ
ਤਕਦੀਰ ਦਾ ਲਿਖਿਆ
ਫੇਰ ਵੀ ...
ਮੇਰੀ ਆਸ ਵਿਚ
ਅਜੇ ਚੇਤਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ
ਇਕ ਵਿਸ੍ਵਾਸ ਹੈ .......

ਬਹਿਰੇ ਵੀ ਸੁਨ ਲੇਂਦੇ ਨੇ
ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਆਵਾਜ਼
ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ ਓਸ ਖੁਦਾ ਅੱਗੇ
ਤੈਨੂ ਵੀ ਜਵਾਬ
ਤਦ ....
ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ
ਤੈਨੂ ਕਦਮ ਵੀ ਪੂਟਣਾ .....

ਵਕ਼ਤ ਭਰ ਦਏਗਾ ਇਕ ਦਿਨ
ਮੇਰੇ ਜਖਮਾਂ ਨੂੰ
ਪਾਵੇਂ ਰਹਿ ਜਾਣ ਕੁਝ
ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਏ
ਖਰਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ....!!