ਮੁਹੱਬਤ ਕਦੇ ਚਨਾਬ 'ਚ ਨਹੀਂ  ਡੁੱਬਦੀ
ਚਨਾਬ ਤੇ ਮੁਹੱਬਤ ਨੂੰ ਵਰਿਆਂ  ਤੀਕ  ਜਿੰਦਾ ਰਖਦੀ  ਹੈ ......

                                                        ਹੀਰ .......

ਮੇਰਾ ਨਾਂਅ.....

ਮੇਰਾ ਨਾਂਅ 'ਖਿਆਲ '... 
ਮੇਰਾ ਨਾਂਅ 'ਮਰਜ਼ੀ '... 
ਮੇਰਾ ਨਾਂਅ 'ਹੀਰ '....

ਤੂੰ ਜਿੰਨੇ ਨਾਂਅ ਰੱਖਣੇ ਨੇ ਰਖ ਲੈ 

ਤੇ ਇੰਜ ਹੀ ਖਿਆਲਾਂ ਨੂੰ ਰੰਗ ਦਿੰਦਾ ਰਹਿ 

ਮੈਂ ਮਰਜ਼ੀ ਬਣ ਦੀ ਜਾਵਾਂਗੀ 

ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੀ ਵੀ 
ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੀ ਵੀ ...

ਜਿਵੇਂ ਰੱਬ ਦਾ ਖਿਆਲ 

ਬੜਾ ਨਿੱਘਾ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ 

ਉਂਜ ਹੀ ਤੇਰਾ ਖਿਆਲ ਵੀ 
ਰੱਬ ਵਰਗਾ ਹੈ 

ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ 'ਖਾਮੋਸ਼ ਚੀਕਾਂ' ਨੂੰ 
ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ  ਰੰਗ ਭਰੇ

ਤੇ ਉਹ ਅੱਖਰ ਅੱਖਰ ਹੋ 
ਵਰਕਿਆਂ 'ਤੇ ਖਿੜ  ਗਈਆਂ ...

ਇਕ ਉਦਾਸ ਜੇਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ
ਹਨੇਰਿਆ ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਖੋਹਲ 

ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗੀ 

ਅੱਜ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵੇਰ 

ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਵੇਖਿਆ 
ਇਹ ਤੇਰੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਕਰਾਮਾਤ ਸੀ 

ਉਹ ਮੁੜ੍ਹਕੋ -ਮੁੜ੍ਹਕੀ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕਦਾ ਫਿਰੇ 
ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਜ਼ਿਕਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ 

ਹਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੋਲੀ ਬੈਠੀ 
ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਹਾਂ ....
ਤੇਰੀ ਮਰਜੀ ਦੀ ਵੀ ਬਣ ਕੇ 
ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਦੀ ਵੀ .....

ਮਹਿਕ ...

ਤੇਰਾ ਖ਼ਤ ਮਿਲਿਆ
ਇਕ ਮਹਿਕ ਜੇਹੀ
ਉੱਤਰ ਗਈ  ਸੀ ਸਾਹਾਂ 'ਚ
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਸੀ
ਤੇਰੇ ਰੰਗਾ ਦੀ
 ਤੇਰੇ ਖਿਆਲਾਂ ਦੀ
ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਦੀ ਸੀ 
ਪਰ ਮੈਂ ਧੁਰ ਤੀਕ
ਭਿਜ ਗਈ ਸਾਂ ...
ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਹੀ ਸਹੀ
ਮੈਂ ਹਕ਼ੀਰ ਤੋਂ ਹੀਰ ਹੋ ਗਈ ਸਾਂ ....

ਅੱਜ ਇਮਰੋਜ਼ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਨਜ਼ਮ ਖ਼ਤ ਰਾਹੀ ਆਈ  ....
ਬੰਦਾ ਅਜਾਦ ਨਹੀਂ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ
ਹਵਾਵਾਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹਨ
ਅਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ
ਸ਼ਬਦ ਨਜ਼ਮ ਬਣਦਾ
ਵਾਰਿਸ ਬਣਦਾ
ਪਰ ਹੀਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ
ਹੀਰ ਮੁਹੱਬਤ ਬਣਦੀ ...
ਕਿੱਸੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੋਚ ਬਣਦੀ
ਪਰ ਸੋਚ ਮੁਹੱਬਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ
ਹੀਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੋਈ ਨਜ਼ਮ ਬਣੇ ਨਾ ਬਣੇ
ਪਰ ਹੀਰ ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ
ਇਕ ਇਲਾਹੀ ਗੀਤ ਬਣ ਗਈ ਹੈ
ਜੋ ਖਾਮੋਸ਼ ਸਦੀਆਂ
ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਆ ਰਾਹੀਆਂ ਹਨ ਜਾਗ ਜਾਗ ਕੇ
ਇਸ ਇਲਾਹੀ ਗੀਤ ਨੂੰ
ਜੋ ਵੀ ਮੁਹੱਬਤ ਨਾਲ ਜਾਗ ਕੇ
ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਰਾਂਝਾ ਰਾਂਝਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਤੇ ਮੁਹੱਬਤ ਨਾਲ ਜਾਗ ਕੇ
ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਇਲਾਹੀ ਗੀਤ ਨੂੰ ਸੁਣਦੀ ਹੈ
ਉਹ ਹੀਰ ਹੀਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ....
ਇਸ ਗੀਤ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦਾ ਗਾਉਂਦਾ ਵੀ
ਤੇ ਸੁਣਦਾ ਸੁਣਦਾ ਵੀ
ਮੈਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਵਾਰਿਸ ਵਾਰਿਸ ਹੋਇਆ ਹਾਂ .....

                            ਇਮਰੋਜ਼ ............

ਤੇ ਇਹ ਮੇਰਾ ਜਵਾਬ ਹੈ ਇਮਰੋਜ਼ ਜੀ ਦੀ ਨਜ਼ਮ ਦਾ .....

ਕੈਦ ਮੁਹੱਬਤ ....

ਬੇਸ਼ਕ ਹਵਾਵਾਂ ਆਜ਼ਾਦ ਨੇ
ਪਰ ਸ਼ਬਦ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ
ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਅਪਣੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਤੋੜਾਂ
ਜਿਸਨੇ ਕੈਦ ਕਰ ਰਖਿਆ ਹੈ
ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ...
ਹੋਠਾਂ ਅੰਦਰ ....

 ਹੀਰ ਨਜ਼ਮ  ਬਣ ਸਕਦੀ  ਹੈ
ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਗੀਤ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ
ਪਰ ਖੁਦ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੁਹੱਬਤ
ਨਹੀਂ   ਬਣ ਸਕੀ   ....

ਤੂੰ ਮੁਹੱਬਤ ਨਾਲ ਜਾਗ ਕੇ
ਬੇਸ਼ਕ ਗਾਂਦਾ ਰਹਿ
ਇਲਾਹੀ ਗੀਤ
ਰਾਂਝਾ ਰਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ
ਤੇ ਵਾਰਿਸ ਵਾਰਿਸ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ..

ਪਰ ਹੀਰ ,ਹੀਰ ਹੋ ਕੇ
ਸਿਰਫ ਜਾਗ ਸਕਤੀ ਹੈ
ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁੱਕਲ 'ਚ ਲੈ
ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਦੀ ਜੁਬਾਨ ਨਾਲ
ਲਿਖ ਸਕਦੀ ਹੈ ਉਸਦੀ ਪੀਠ ਤੇ
ਤੇਰਾ ਨਾ ....

ਹੰਝੂਆਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ
ਰਖ ਸਕਦੀ ਹੈ ਸਿੱਪੀ ਵਿਚ
ਮੋਤੀ ਬਣਨ ਤੀਕ ..
ਇਕ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਪਾਕ ਮੋਤੀ
ਹੀਰ ਦੀ ਮੁਹੱਬਤ ਵਰਗਾ
ਪਰ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ .....

ਹਰਕੀਰਤ ਹੀਰ ......

ਵੈਸਾਖੀ ਦੇ ਕੁਝ ਹਾਇਕੂ  ........

ਆਈ ਵੈਸਾਖੀ
ਭੰਗੜੇ,ਗਿਧੇ ਪਾਈਏ
ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣੀਏ

ਪੰਜ ਪਿਆਰੇ
ਸੱਜੇ ਗੁਰੂ ਗੋਵਿੰਦ
ਵੈਸਾਖੀ ਦਿਨ

ਛਕੋ ਅਮ੍ਰਿਤ
ਸਜੋ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ
ਸ਼ਾਨ ਏ ਸਾਡੀ

ਵੀਰ ਖਾਲਸੇ
ਜਾਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ
ਸਹੀਦ ਹੋਏ

ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚ
ਲਹਿਰਾਣ ਬੱਲੀਆਂ
ਕਣਕ ਹੱਸੀ

ਜੇ ਕਿਦਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਮਿਲੇ .....



ਜੇ ਕਿਦਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਮਿਲੇ
ਇਕ ਬੁੱਕ ਭਰਕੇ  ਲੈ ਆਵੀਂ ....

ਦਰਦ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ
ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਖਾਤਿਰ
ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਰੁੱਤ  ਲੈ ਆਈਂ
ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਕਾਲੇ ਤੰਬੂਆਂ ਅੰਦਰ
ਡਰਦੇ ਨੇ ਹੁਣ  ਹੀਰ ਦੇ ਸਾਹ
ਉਦਾਸੀਆਂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਧੂੰਏਂ 'ਚੋਂ 
ਮਨ ਦਾ ਚਾਨਣ ਲੈ ਆਵੀਂ ....

ਜੇ ਕਿਦਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਮਿਲੇ
ਇਕ ਬੁੱਕ ਭਰਕੇ  ਲੈ ਆਵੀਂ ....

ਜੇ ਕਿਧਰੇ ਰਾਂਝਿਆ ਦਰਿਆ ਮਿਲੇ
ਚੁੱਲੀ  ਭਰ ਤੂੰ ਲੈ ਆਵੀਂ
ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰਖ
ਪਿਘਲ ਜਾਵੇ ...ਕੀਤੇ
ਅੱਖੀਆਂ ' ਚੋੰ ਨਿਰ ਉੱਤਰ ਆਵੇ
ਰਹਿਮਤ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਹੋਵੇ ...
ਮੱਧਮ -ਮੱਧਮ 
ਗੀਤ ਸੁਰੀਲੇ ਲੈ ਆਵੀਂ
ਲੰਬੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ' ਚ
ਕੋਈ ਖੰਬ ਸੰਵਾਰੇ , ਉਡ ਜਾਵੇ
ਖਿੱਲਰੇ ਸੁਪਨੇ , ਰੁਲ ਗਏ ਹਾਸੇ
ਠਹਿਰ ਗਈ ਹਨੇਰੀਆਂ ਰਾਤਾਂ 'ਚ
ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਨ ਨੂੰ ਲੈ ਆਵੀਂ ...

ਜੇ ਕਿਦਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਮਿਲੇ
ਇਕ ਬੁੱਕ ਭਰਕੇ  ਲੈ ਆਵੀਂ ....


ਕੱਟ ਲਈਆਂ ਉਮਰਾਂ
ਲੰਘ ਗਏ ਦਿਨ
ਉਜੜੇ ਘਰਾਂ ਦਿਆਂ  ਲਾਸ਼ਾਂ ਅੰਦਰ 
ਕੰਬ ਰਹੇ ਨਜ਼ਮਾਂ ਦੇ ਮਨ
ਵਗਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਅੰਦਰ
ਜੀਉਣ ਜੋਗੇ ਹਾਸੇ ਲੈ ਆਵੀਂ

ਜੇ ਕਿਦਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਮਿਲੇ
ਇਕ ਬੁੱਕ ਭਰਕੇ  ਲੈ ਆਵੀਂ ....

ਹਰਕੀਰਤ 'ਹੀਰ '

  ਸਮੀਖਿਆ ....- ''ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਨਾ ਕਰੋ '' ( ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ)


ਦਿਲ ਟੁੱਟਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਐਨੀ ਆਈ ਮਿੱਤਰਾ
ਜੀਹਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੁੱਸ ਗਈ ਖ਼ੁਦਾਈ ਮਿਤਰਾ (ਦਿਲ ਟੁੱਟਿਆ )
ਦਰਸ਼ਨ ਦਰਵੇਸ਼

ਇਕ ਅਰਸਾ ਹੋਇਆ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਮੈਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ - ਖੇਡਦੀ 'ਆਰਸੀ' (ਤਨਦੀਪ ਤਮੰਨਾ ਦੀ ਵੈੱਬ ਪਤ੍ਰ‍ਿਕਾ ) ਦੇ ਬੂਹੇ ਮੂਹਰੇ ਜਾ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ ...ਉੱਥੇ ਹੀ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀਆਂ ਅਤੇ ਡੂੰਘੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇਨਸਾਨ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋ ਗਈ ...ਲੱਗਾ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਜਿਹਾ ਹੈ ....ਦਰਦ ਨੂੰ ਦਰਦ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਸ਼ਾਇਦ ...ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹਉਕਿਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਕਈ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦ ਨਜ਼ਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਜ਼ਖਮ ਫਲੋਰ ਰਹੇ ਸੀ ..ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਦੀ ਗਈ ...ਇਕ ਚੀਸ ਜਿਹੀ ਉੱਠਦੀ ਰਹੀ ...ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਤਾਪ 'ਚ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ ...ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਖਾਮੋਸ਼ ਦਰਿਆ ਦੀ ਕੋਈ ਬਲਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੋਵੇ ....ਜਿਵੇਂ ਮਨਾਂ ਦੇ ਤੀਲੇ-ਤੀਲੇ ਹੋਏ ਆਲਣੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਮੇਟ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹੋਣ ...ਮੈਂ ਕਿਤਨੀ ਹੀ ਦੇਰ ਉਹਨਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਖਾਮੋਸ਼ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ ......ਤੇ ਅੱਜ ਉਹੀ ਸ਼ਬਦ ਕਾਵਿ -ਸੰਗ੍ਰਹਿ '' ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਨਾ ਕਰੋ ''ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੇ ....

ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੇਰਾਂ ਪੜ੍ਹ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ ...ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ 'ਚ ਤੈਰਦੇ ਬੱਦਲ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਣ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਭਿਉਂ ਕੇ ਏਦਾਂ ਚਲੇ ਜਾਣ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਾ ਚੱਲੇ ਕਿ ਕਦੋਂ ਕੋਈ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਕਾਰਵਾਂ ਗੁਜ਼ਰ ਗਿਆ. ਪੜ੍ਹਦੇ -ਪੜ੍ਹਦੇ ਨਜ਼ਮਾਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸੱਟ ਮਾਰਦੀਆਂ ਸਿੱਧੇ ਸੀਨੇ ਅੰਦਰ ਉਤਰਦੀਆਂ ਨੇ ......

ਮਿੱਟੀ ਦਿਆਂ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਟ ਜਦੋਂ ਲੱਗਦੀ।
ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਧੂਣੀ ਉਦੋਂ ਦਿਲ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦੀ।
ਯਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੌਣਾ ਜਦੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਨਿਰਾਸੀਆਂ
ਐਵੇਂ ਤਾਂ ਨੀ ਦਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਛਾਉਂਦੀਆਂ ਉਦਾਸੀਆਂ (ਉਦਾਸੀਆਂ )

ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਰੱਖਦਿਆਂ ਹਇਆਂ ਤਨਦੀਪ ਤਮੰਨਾ ਜੀ ਲਿਖਦੀ ਹੈ , '' ਕਦੇ ਦਰਵੇਸ਼ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛ ਕੇ ਵੇਖਿਓ : ਬਹਾਰ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਸੀ ? ਉਸਦੀਆਂ ਦੋਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਜੁਗਨੂੰ ਚਮਕਣਗੇ ...ਉਹ ਆਖੇਗਾ ...ਫੁੱਲ ਜਰੂਰ ਖਿੜੇ ਹੋਣਗੇ ...ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਹਰੇ ਕਚੂਰ ਲਿਬਾਸ ਵੀ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣਗੇ ...ਬੱਸ ਪਰ 'ਉਹ' ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੀ ...ਮੇਰੇ ਹਰ ਸਾਹ ਵਿਚ ਸੀ ...ਮੈਂ ਬਹਾਰ ਦੀ ਆਮਦ ਤੋਂ ਬੇਖਬਰ ਸਾਂ. ਜਾਂ ਕਿਤੇ ਸਵਾਲ ਕਰ ਲੈਣਾ : ਬਰਸਾਤ ਕਿੰਝ ਬੀਤੀ ? 'ਉਹ' ਵਿੱਛੜ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ..ਮੈਂ ਕਦੇ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਛੜਾਕੇ ਵਿਚ ਭਿੱਜਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ...ਇਕ ਉਦਾਸ ਹਉਕੇ ਅਤੇ ਭਿੱਜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਜਵਾਬ ਤੁਹਾਡੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਕੰਬਣੀ ਛੇੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ '' -

ਬਿਨਾਂ ਰੋਇਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੱਥਰੂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਸੀ।
ਹੱਸੇ ਬਿਨਾ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਾਸੇ ਵੀ ਛਾ ਜਾਂਦੇ ਸੀ।
ਰੋਂਦੇ -ਰੋਂਦੇ ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਹੋਇਆ ਇਨਕਾਰ,
ਨਾ ਹੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਦੇ ਇਕਰਾਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਐਹੋ ਜਿਹਾ ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ (ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ )

ਤਨਦੀਪ ਤਮੰਨਾ ਅੱਗੇ ਆਖਦੀ ਹੈ , ''ਦਰਸ਼ਨ ਦਰਵੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੋਲੇ ਹੱਥੀ ਛੁਹਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ...ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਰੱਟਣ ਉਸਦੇ ਜਖ਼ਮ ਉਚੇੜ ਸਕਦੇ ਨੇ ....ਉਸ ਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੰਝ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ...ਜਿਵੇਂ ਪੌਣ ਆਪਣੇ ਦੁਪੱਟੇ 'ਚ ਕੋਈ ਅਗਨ ਛੁਪਾਕੇ ਲਿਆਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੋਰੀ ...ਕਿਸੇ ਸੁੰਨੀ ਪਈ ਦਰਗਾਹ 'ਤੇ ਬੁਝੇ ਪਏ ਦੀਵਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਗਈ ਹੋਵੇ .....''-

ਆ ਉਇ ਦਿਲਾ , ਆ ਬਹਿ ਉਇ ਦਿਲਾ।
ਦੋ ਘੜੀਆਂ ਅਸਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿ ਉਇ ਦਿਲਾ।
ਕੋਈ ਦੁੱਖ -ਸੁੱਖ ਸੁਣੀਏ ਸੁਣਾਈਏ ਸੋਹਣਿਆ।
ਬਾਤ ਮੋਈਆਂ ਮੁਹੱਬਤਾਂ ਦੀ ਪਾਈਏ ਸੋਹਣਿਆ (ਮੋਈਆਂ ਮੁਹੱਬਤਾਂ )

ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਆਖਦੇ ਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਰਵੇਸ਼ ਅਤੇ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਰੇਤ ਵਰਗਾ ਹੈ. ਵਗਦੇ ਵੀ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਧੁਰ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਜੀਰਦੇ ਵੀ ਜਾਣਾ. ਉੱਪਰੋਂ ਸੇਕ ਸਹਿਣਾ ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਨਮੀਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣਾ ''-

ਨਿੱਤਰੀ ਜਿਹੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੀਏ
ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੀ ਸਹੁੰ
ਮੇਰੀਆਂ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਦੇ ਹਾਣ ਦੀ ਹੋ ਕੇ ਰਹੀਂ
ਕਿਤੇ ਤਲੀਆਂ 'ਚ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਪਲੋਸਦਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਜਖ਼ਮ ਨਾ ਸਿਰਜ ਲਵਾਂ .....(ਮੈਂ ਤੈਨੂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ )

ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਹੈ. ਸ਼ਾਇਦ ਕਰਕੇ ਕਵੀ ਨੇ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਨਾਂਅ ''ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਨਾ ਕਰੋ '' ਰੱਖਿਆ ...ਕਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ -

ਨਾ - ਨਾ
ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਨਾ ਕਰੋ
ਕਿ ਸਵਾਲ ਕੀਤੀਆਂ
ਕੁੜੀਆਂ ਬਹੁਤ ਡਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ
ਕਿ ਕੁੜੀਆਂ
ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਤ੍ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਨੇ
- ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਵੀ (ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਨਾ ਕਰੋ )

ਕਾਫੀ ਲੰਮੇ ਵਕਫ਼ੇ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦਰਸ਼ਨ ਦਰਵੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਨਵੀਂ ਕਿਤਾਬ ਆਈ ਹੈ . ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਫਿਲਮੀ ਜਗਤ ਦੇ ਰੁਝੇਵਿਆਂ ਕਰਕੇ ਕਵਿਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿੱਥ ਆ ਗਈ ਸੀ.ਬਸ ਵਿੱਥ ਹੀ ਆਈ ਸੀ ਜੁੜਾਅ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ... ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਜੁੜੇ ਹੋਣ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਉਹ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਸੀ . ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਤਾਬ 'ਉਦਾਸ ਸਿਰਲੇਖ' (1989)ਸੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਅਜੇ ਮੋਕਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ. ਪਰ ਪਰਮਿੰਦਰਜੀਤ ਜੀ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਆਮਦ ਦਾ ਸੰਕੇਤ 'ਉਦਾਸ ਸਰਲੇਖ ' ਦੇ ਗਈ ਸੀ .

ਆਪਣੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਰਖਦੇ ਹੋਏ ਦਰਸ਼ਨ ਜੀ ਆਖਦੇ ਨੇ , '' ਮੇਰੇ ਇਹਨਾ ਕਾਵਿਕ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਜੀਵਿਆ ਹਾਂ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮੇਂ , ਘਟਨਾ , ਦੌਰ ਜਾਂ ਸੰਦਰਭ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜੇ ਹੋਏ. ਇਹ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵੀ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਅਤੇ ਅਦਾਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ , ਮੈਂ ਇਹਨਾ ਨੂੰ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਜਾਮੇ ਅੰਦਰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ''

ਦਰਵੇਸ਼ ਜੀ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਮਾਂ ਦਿਲ 'ਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਹਿਰਾ ਉੱਤਰਦੀਆਂ ਨੇ .. ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹੋ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਤੋਂ ਖਾਸ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਦੀ ਭਰਪੂਰ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ. ਇਸ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਾਸਤੇ ਦਰਵੇਸ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਸੁਭ ਇਛਾਵਾਂ ਨੇ , ਨਿਸਚੇ ਹੀ ਇਹ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਏਗਾ !

ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ - ''ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਨਾ ਕਰੋ ''
ਲੇਖਕ - ਦਰਸ਼ਨ ਦਰਵੇਸ਼
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ - ਤਸਵੀਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ , ਸਿਰਸਾ , ਹਰਿਆਣਾ
ਮੁੱਲ - 100/-
ਮੋਬ - 919779955887

ਸਮੀਖਿਆ - ਹਰਕੀਰਤ 'ਹੀਰ'
18 ਈਸਟ ਲੇਨ , ਸੁੰਦਰਪੁਰ
ਹਾਉਸ ਨੰਬਰ -5 , ਗੁਹਾਟੀ-5
ਮੋਬਾਈਲ -984171300